Pomimo obecnej mechanizacji rolnictwa wiele osób nadal kojarzy pola z sielankowymi łanami zbóż poprzetykanymi kolorowymi plamami kwiatów. Niestety ten romantyczny widok staje się tylko wspomnieniem. Współczesne metody oczyszczania ziarna, a także skuteczne środki chwastobójcze powoli ale skutecznie eliminują wszelkie rośliny dotychczas towarzyszące zbożom. Wciąż dość często można spotkać Chabry bławatki (Centaurea cyanus), Rumianki pospolite (Chamomilla recutita) czy Maki polne (Papaver rhoeas), jednak Kąkol polny (Agrostemma githago) należy już do rzadkości.

Kąkol polny może dorastać nawet do 90 cm. Ma owłosioną zarówno łodygę, jak i lancetowate liście. Wśród zbóż widoczny staje się w czerwcu i lipcu, gdy zakwita. Kwiat o pięciu płatkach na ogół jest purpuroworóżowy z białym środkiem, jednak czasem zdarzają się okazy kwitnące na biało.

Cykl życiowy Kąkoli idealnie pasuje do cyklu uprawy zbóż. Oznacza to, że czas żniw przypada na okres gdy nasiona Kąkoli są dojrzałe. Niestety są one trujące i wystarczy, że w mące znajdzie się ich 2 – 5 % aby mogły powodować zaburzenia pokarmowe. Co ciekawe, Kąkol jest również rośliną leczniczą – napar z ziela może leczyć choroby skóry.

Kąkol polny zaliczany jest do grupy chwastów segetalnych co oznacza, że występuje wyłącznie w uprawach rolnych. Szczególnie chętnie rośnie wśród żyta. Właśnie dlatego precyzja oczyszczania upraw może spowodować całkowite zniknięcie Kąkoli z pól. Aby temu zapobiec zakłada się specjalne uprawy, gdzie zboża sadzi się wyłącznie po to, aby między nimi mogły rosnąć Kąkole.